HOME
BACK TO TRIVIA

Claude Dubois - Shelby Europa

Al de info en foto's komen uit het boek "Une vie sur 4 roues" geschreven door Claude Dubois. Heel wat van deze foto's zijn van Claude Dubois zelf. Bij andere foto's vermeld ik steeds de bron. Gelieve het copyright te respecteren.

Ik wens ook Wolfgang Korn te bedanken van ponysite.de op wiens website naast heel wat info ook een interview staat met Claude Dubois en van wie ik toestemming heb gekregen info en foto's te gebruiken.

Ik wil ook de Finse eigenaar van de 2 Shelby Europa convertibles bedanken voor de prachtige en unieke foto's.

Ook een dankwoord aan de webmaster van CobraCars.be voor het gebruik van foto's en info van de "Beurlys" GT40.

Tenslotte nog een dankwoord aan R Dingemans, de trotse eigenaar van de enige in België verkochte GT500KR fastback.

Ik heb al deze info verzameld hier op mijn site omdat ik fier ben op dit puur Belgisch onderdeel van de Mustang & Shelby geschiedenis. En, eens het boek gelezen, omdat ik fier ben op de geweldige piloot en "entrepreneur" die Claude Dubois is. Ik heb de eer gehad hem te ontmoeten op de oldtimer beurs in Brussel waar ik zijn boek gekocht heb (en laten signeren natuurlijk).

Geniet van de interessant stukje geschiedenis !

Als U toevallig info of foto's hebt van Shelby Europa's dan ontvang ik graag uw mailtje !

Wie kent Claude Dubois ? Deze in Brussel geboren racepiloot/team manager en auto dealer, is nog relatief onbekend in het mustang wereldje. In de jaren 50 zal Claude beginnen racen met een TR2 en eens wat « geleerd » zal ie ook prima resultaten behalen. Dikwijls tegen gekende racepiloten van toen en dikwijls tegen wagens met grotere cilinderinhoud. Hij wordt dan ook opgenomen in de Equippe Nationale Belge. Hij rijdt races met z’n eigen TR2, de Porsche 550, Jaguar D type en een Ferarri Testa Rossa. Francorchamps, Nurnburgring, Le Mans en verscheidene rallys worden jaarlijks afgewerkt. In 1962 rijdt hij met een Fiat Abarth voor ENB, en rijdt hij met een privé Ferarri GTO (!) de Tour de France samen met Lucien Bianchi. In 1964 wint hij met een Jaguar MKII Francorchamps (en verslaat een opkomende Jackie Ickx, die met z’n Cortina op z’n dak belandt).

Claude's eigen TR2 - Tour de Belgique 1956

Foto: Claude Dubois

Porsche 550 - Le Mans 1957

Foto: Washington Photos

Jaguar D-type - Grote Prijs van Zweden 1957

Foto: Claude Dubois

Ferrari GTO - Tour de France 1964

Foto: Maurice Louche

Jaguar Mk II - Francorchamps 1964

Foto: Eric della Faille

Tevens begint Claude met een kleine garage in Ukkel, onder leiding van mechanieker Bruno worden V12 Ferarri’s, ZF versnellingsbakken en Porsche motoren met 4 nokkenassen onder handen genomen. De jeugd in de wijk kon genieten van prachtige sportwagens die de garage frequenteerden (Jaguar, Iso Rivolta, Ferarri, etc). Claude maakt ook kennis met de amerikaanse V8, die helaas nog niet op punt staat, in een Sunbeam Tiger tijdens de 24u van Le Mans. In 1966 rijdt hij met een Ferrari 275GTB Le Mans en eindigt (na een probleem met de versnellingsbak) 2e in de categorie GT.

En in 1967 begint het mustang avontuur !

Sunbeam Tiger - Le Mans 1965

Foto: Paul Vestey

Ferrari 275GTB - Le Mans 1966

Foto: Claude Dubois

1967

Hij begint met de verkoop van AC wagens in België en even later is hij ook de exclusieve verdeler van Shelby Mustangs !
Om Le Mans te rijden had Claude via Ford België een Shelby Mustang gevraagd. Bij aankomst bleek het om een „oude“ 65 GT350R te gaan (geen 67 R modellen natuurlijk) en tevens was die GT350 een beetje „moe“. Na een ontmoeting met Carroll Shelby wordt een nieuwe „drivetrain“ bezorgd en het is ook tijdens die ontmoeting dat Claude de invoerder wordt voor Shelby in België (hij verkoopt ook wagens in Frankrijk en Zwitserland).
De 24u van Le Mans verlopen helaas niet zo goed, ondanks dat de Shelby het prima deed in de GT klasse, laat de versnellingsbak hun in de steek na 6 uur. (copiloot is Chris Tuerlinckx)
In Francorchamps rijdt de mustang terug, maar niet als GT350. Het reglement stelde dat de wagens 4 plaatsen dienden te hebben. Een GT350 heeft die natuurlijk niet. Een snel aangekochte occasie coupé uit '65 werd dan volledig omgebouwd met alle onderdelen van de Shelby zodat er toch kon geracet worden. Helaas gaat hier ook de versnellingsbak terug kapot. Later bleek dat het probleem van de bak gekend was en er een enkel een zwaardere bak diende te gemonteerd worden om de trillingen en torsie krachten op te vangen........
Tot slot rijdt Claude nog éénmaal met de Shelby, ditmaal op Zandvoort en eindigt met een mooie overwinning. Vanaf dan rijdt hij zelf niet meer maar wordt hij teammanager.

Shelby GT350R - Le Mans 1967 (Tertre Rouge)

Foto: Van Bever

Le Mans 1967 - voor de start

Foto: Alexis Caillier

Le Mans 1967

Foto: Daniel Gilmont

Ford Mustang - 24h Francorchamps 1967

Foto: Daniel Gilmont

Ford Mustang - 24h Francorchamps 1967

Foto: Daniel Gilmont

1968

Op het autosalon van Brussel had Claude een mooie stand, naast de 428 AC en de 289 AC, staan ook de nieuwe Shelby’s op zijn stand. Ondanks dat hij niet overtuigd was van de nieuwe modellen (zeker al niet omdat de 289HIPO vervangen werd door een 302) verkochtten ze goed. Iedere Mustang & Shelby liefhebber kent natuurlijk de GT500KR. Wel Claude Dubois heeft één fastback verkocht in België. Klik hier voor een extra pagina over deze unieke Belgische auto.

Tijdens het eerste seizoen beschikt het Team Claude Dubois over 2 wagens. De GT350 (nog steeds in eigendom van Ford Antwerpen) en een GT40 (verkocht door John Wyer Automotive aan Jean Blaton). Aan volgende races zou worden deelgenomen: 1.000km van Monza, Francorchamps, de 24u van Francorchamps en Le Mans.
In Monza behalen ze met de GT40 na een « sortie de route » een anonieme 7e plaats. De piloten zijn hier Jean Blaton & Willy Mairesse. In Francorchamps is het nog slechter: de GT40 raakt van de baan en dient te worden gerepareerd. (Tevens wordt de 4.9l motor geïnstalleerd voor Le Mans, in de atelier van JWA in Slough) Van JWA ontvangt het team veel hulp om de GT350 klaar te stomen voor de 24u van Francorchamps.
Daar rijdt de GT350 perfect met Léon Dernier & Yves Deprez als piloten. Ze eindigen in de gietende regen als 2e. Het team van de winnende Porsche had echter wel drie piloten ivp 2 gebruikt en dienden dus eigenlijk gediskwalificeerd te worden. Dat ging natuurlijk in tegen de filosofie van Claude en hij diende dan ook geen klacht in. Niemand van bij Porsche gaf ook maar één dankwoordje aan Team Claude Dubois. Het was tevens ook de eerste en enige keer dat een amerikaanse V8 zo een goed resultaat behaalde.
In september bevindt iedereen zich in Le Mans waar de GT40 met Jean & Willy aan de start verscheen. Een podiumplaats was zeker mogelijk en Claude instrueert zijn piloten nauwkeurig. Helaas werd er niet geluisterd........ het resultaat is verschrikkelijk: Willy crasht tegen 300km/h en is zeer zwaar gewond. Hij overlijdt een jaar later. De GT40 bestaat nog steeds en is terug gerestaureerd. De huidige eigenaar heeft Claude er mee laten rijden, wat natuurlijk heel emotioneel was.

Tegen het einde van 68 heeft Claude zijn 3e contract vast als verdeler. Dit keer voor DeTomaso, die uitpakt met de Mangusta. (Ford V8 en ZF versnellingsbak)

1969

Het salon van 69 heeft nu dus ook DeTomaso Mangusta’s op de stand van Claude. De wagen is succesvol en er worden veel bestellingen geplaatst. Ook de nieuwe Shelby’s zijn aanwezig, alhoewel..... Ondanks dat de bestelling geplaatst was via Ford Dearborn zijn er geen wagens te bespeuren. Moeilijk te verkopen als de klant ze niet kan zien natuurlijk. Na een telefoontje naar Carroll Shelby vertrekken er 2 Shelby’s met de eerste vlucht richting Brussel. (op kosten van Ford natuurlijk) Eens in Brussel moet de douane gepasseerd worden. Gelukkig worden de meest luie douaniers supersnel als er een bak bier te verdienen valt. Om 10u staan de wagens op de stand, net op tijd om ze op te poetsen voor de opening om 11u ! De eerste wordt nog verkocht voor de middag (!) en vooral de GT500 versie was zeer populair. Klik hier voor foto's van een Belgische GT350 sportsroof.

Tijdens de proefritten voor Le Mans verongelukt Lucien Bianchi met een Alfa 3000. Heel de Belgische racewereld is geschokt. Claude verliest een zeer goede vriend.

1970

Zoals iedereen weet is er geen „nieuwe“ Shelby voor 1970. De niet verkochte 69 modellen worden onder waakzaam oog van de FBI omgevormd naar de 70 modellen. Vermits er geen nieuwe modellen zijn voor Claude vliegt hij naar de US en koopt er 45 omgebouwde 69ers. Eens aangekomen in België worden deze snel verkocht.

Later in het jaar keert hij terug naar de States om te praten over een 71 Shelby met Carroll Shelby. Deze is akkoord dat Claude de 71 mustang aanpast om de performance te optimaliseren. De Shelby-Europa is geboren.

1971-1972

 

In tegenstelling tot de Shelby's van 67-70, heeft de Shelby Europa geen aparte bodystyle. Claude gebruikt de mustang convertible en sportsroof als basis voor z'n Shelby Europa. De motoren van de GT350 zijn 351W 4V, met een Shelby intake manifold and Shelby exhaust manifold. De GT500 had een speciaal opgepepte 351 Cleveland met Shelby HO nokkenas zodat 6000rmp mogelijk was, of een 429ci V8.

Alle Shelby Europa's kregen een heavy duty suspension, speciale stabilisatorstangen en Koni schokdempers. De achterbrug was blokkerend met juiste overbrenging (3.25:1 manueel, 3.00:1 automaat) zodat 220km/h mogelijk was.
De mooie brede velgen uit aluminium zijn Shelby en in California gebouwd. De banden waren van Avon. De originele lichten werden vervangen door sterkere Marchals. (of Cibie, wordt al eens vermeld) Voorts hadden ze een Boss 351 voorspoiler en de sportsroofs ook de achterspoiler. De trim vooraan op de motorkap was verchroomd. Ook waren alle motoren voorzien van een oliekoeler en waren uitgerust met de Ram Air motorkap. Bekrachtigd stuur en getint glas was standaard, terwijl AC, automaat en tilt-steering wheel optioneel waren.
Voorts werden er stickers aangebracht met de woorden Shelby Europa, Shelby Cobra emblemen en een schitterend italiaans stuur met leder. Ook de tankklep was speciaal. Zeker 7 kleuren waren beschikbaar, met zwarte of witte Shelby Europa strepen.


14 stuks worden verkocht en éénmaal dit avontuur achter de rug stopt Claude met het invoeren en modifieren van Shelby’s. Van de 14 verkochtte Shelby Europa's zijn er 2 uit 1972. 9 wagens zijn momenteel terecht en ook geregistreerd bij de SAAC. Er zijn verschillende Shelby Europa's in Scandinavië, een aantal in Nederland en zelfs ééntje in Nieuw Zeeland. Helaas geen enkele in België.


Naast de Shelby-Europa verkoopt Claude ook veel DeTomaso Pantera’s op het salon van Brussel. Als afsluiter van het Shelby hoofdstuk wordt er in het ouderlijk huis van Claude een avond georganiseerd ter ere van Carroll Shelby. Heel wat Shelby eigenaars waren aanwezig en hebben kunnen proeven van de Chili con carne gemaakt door Carroll himself.

Hier zie je duidelijke de unieke Shelby Europa striping, alsook de voorspoiler en de verchroomde afwerking op de motorkap.
De grille heeft extra lampen en een Shelby embleem.
De brede aluminium velgen.
De unieke Shelby benzinedop, en de letters op het kofferdeksel.
Het Shelby embleem op de achtervleugel.